เราเป็น...

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เราไม่ได้ฝันร้าย

แต่ตอนเช้าก็ยังคงเหมือนเดิม ต้องเร่ร่อนออกไปจากบ้าน

แม่บอกว่า เออดีเนอะที่บ้านข้างๆทำบ้านเสียงดังจนเราอยู่บ้านไม่ได้ ไม่งั้นคงไม่รู้หรอกว่าบ้านสำคัญแค่ไหน อยากจะนอนพักก็ไม่ได้พัก อยากจะทำอะไรในบ้านเราก็ทำไม่ได้

จริงแฮะ

เราเคยรู้สึกว่าอยากออกไปจากบ้านบ้าง ไม่ใช่อยู่บ้านตลอดเวลา แต่ตอนนั้นเราไม่ได้หมายความว่าบ้านเป็นหลังๆ แต่บ้านของเราหมายถึงครอบครัวต่างหาก เราเบื่อสุดๆไปเลยที่ต้องอยู่ในสายตาของทุกคนตลอดเวลา เพราะบ้านเราไม่มีห้องกัน ทุกคนเห็นกันและกัน 24ชั่วโมงยกเว้นในส้วม และเราก็รู้ว่าถ้าเราออกจากบ้าน หรือออกจากครอบครัวไปอยู่หอพักตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็จะทำให้เราคิดถึงทุกๆคนมากขึ้น และกลายเป็นคนปกติซะที

นั่นแหละ

ในอนาคตเราอาจจะไม่ได้อยู่บ้านเดียวกับทุกคนในครอบครัวอีกแล้ว และเราคงจะได้คิดถึงครอบครัวสมใจแน่ แบบสะใจเลย ตอนโตคงคิดว่าตัวเองตอนอายุ 18 นี่โง่เป็นบ้า

ฮะๆๆ

ประจานชีวิตตัวเองนี่ไม่ดีเลยเนอะ

ออกจากบ้านแล้วก็ไปเดินละลายทรัพย์กัน วันนี้เรารู้สึกว่าแม่น่ารักอ่ะ เหอๆ แต่ยังไงก็รู้ว่าเราคงไม่มีทางไปซื้อเสื้อผ้ากับแม่ได้แน่ ไม่รู้ทำไม

แล้วก็ไปเซนทรัลกัน

ตอนบ่ายโมงเพื่อนโทรมา บอกว่าอาจจะเจอกระเป๋าที่เราอยากได้ที่สยาม แต่เรารู้ว่ามันต้องเข้าใจผิดแน่ เพราะเราดูร้านนั้นแล้วมันไม่มี แต่เราก็ไปหามัน เพราะอยากได้เชือกรองเท้าผ้าใบ 555

สองคนนั้นเป็นเพื่อนเก่าที่เรียนสายวิทย์มาด้วยกัน คนที่เราบอกว่าแต่งตัวสวยขึ้นอ่ะ เหอๆ (มันมาอ่านคงแย่งกันกระทืบเรา) เวลาทำงานแบบแพ็คเกจสามก็ทำด้วยกันตลอด และเราเคยหลงคิดว่าพวกมันจะแต่งตัวคล้ายๆเรา

เราซื้อเชือกรองเท้าผ้าใบสีฟ้า ส่วนสองคนนั้นซื้อเสื้อกับกำไลและต่างหู (!) จากนั้นก็ไปกินเชสเตอร์ที่มาบุญครอง แล้วก็กลับมาสยาม ไปถ่ายรูปสติ๊กเกอร์ที่ร้านชื่อประมาณว่า Purikura หรืออะไรประมาณนั้น

บรรยากาศแรกที่เห็น เราพูดได้เลยว่าไม่ชอบ อะไรเหนี่ย ทั้งร้านเต็มไปด้วยรูปผู้หญิงแอ๊บแบ๊ว ดูวุ่นวายและดูแบบว่า...ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ฮะๆ แต่เพื่อนสองคนมันหารครึ่งกัน บอกว่าเราไม่ต้องออก จากนั้นก็ลากเราเข้าตู้ถ่าย

อะไรวะ มีจับเวลาด้วย

มันออกมาอุบาทว์สุดๆ

หมายถึงหน้าเรา 555

แต่รูปแสงสวยดีนะ ไอเดียดี มีให้ตกแต่งรูปได้เอง สารพัดแบบเลย (ก็ญี่ปุ่นนี่นา! เรื่องแบบนี้โปรอยู่แล้ว)

แต่มีจับเวลาอีกละ

เซ็ง

ช่วยไม่ได้ เป็นธุรกิจ คนเยอะด้วย

จากนั้นเราก็เดินดูนู่นนี่ แล้วก็ไปแวะร้าน ... อันนี้จำชื่อไม่ได้ แต่ทำให้เรานึกถึงเพื่อนอีกคนที่ตอนนี้อยู่มหิดล มันชอบของสวยๆงามๆ ปากกาสีๆ ลูกปัด โมเสก ริบบิ้น และ ‘อื่นๆอีกมากมาย’

เราสี่คนเคยเป็นเอฟโฟร์กัน

555

นั่งดูของในร้านไปก็นั่งเม้าท์เรื่องมัน เป็นหัวข้อโปรดสมัยม.ปลายเลย 555 ตอนไปเรียนพิเศษ เรากะหนึ่งในเพื่อนสองคนนั้น ต้องสเกตช์รูปการแต่งตัวของมันไว้ที่มุมกระดาษเสมอ วาดไปหัวเราะไป

คิดถึงแกว่ะ!

น้ำหนักขึ้นรึเปล่าเนี่ย

แล้วเราสามคนที่เหลือก็แยกย้ายกัน

ความเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้หรอกเนอะ และทำให้กลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหมือนกัน เราคงไม่มีทางกลับไปนั่งเรียงกันสี่คนในห้องเรียนอีกแล้วหละ

ต้องก้าวไปข้างหน้า