เราเป็น...

วันเสาร์

ทำงานเยี่ยงกรรมกร

ฮ่ะๆๆ

ผู้หญิงบอบบาง (?) ไม่ถึงสิบคนช่วยกันยกลัง, plat form ไม้เสริมเหล็กพร้อมขาตั้ง, นั่งร้านเหล็ก, ถุงทราย และอะไรอีกมากมายก่ายกอง น้ำหนักรวมกันน่าจะเป็นตัน จากห้องเก็บฉากด้านล่างขึ้นบันไดมาชั้นสาม เพราะยามไม่ยอมเปิดลิฟต์ให้ ต้องยกลง ขึ้น ลง ขึ้น เลี้ยวขึ้นบันได เลี้ยว ขึ้น (ช้าๆหน่อย) เลี้ยว ขึ้นหมุนเข้าประตู (แกไหวป่าววว..) ขึ้น เลี้ยว ขึ้น เลี้ยว หมุนอีกรอบ (เอ้า วางๆๆๆ ระวังหนีบมือนะ)

มีปี 1 แค่ห้าคน กะรุ่นพี่สามสี่คน(หญิงล้วน) และพี่ชายเพื่อนอีกคนนึง ขณะที่กำลังยกทุลักทุเลผ่านยามไป ยามคณะสามคนก็มองๆแล้วถามว่าเหลืออีกเยอะมั้ย

แต่ก็ไม่คิดจะช่วย

เสร็จแล้วก็ต้องมาต่อพื้นเวที

แล้วก็ต้องยกขโยงกันไปขนอุปกรณ์ประกอบฉากตรงเตรียมอุดม สองรอบ มีแต่เฟอร์นิเจอร์พวกโต๊ะ โซฟา แล้วก็ฉาก เบากว่าไม้เสริมเหล็กเมื่อกี้ แต่เดินไกลเป็นสองเท่า ผลออกมาจึงไม่ต่างกัน

รอบสุดท้ายเหนื่อยจนแทบยกไม่ไหว

รู้สึกเหมือนกล้ามเนื้อแขนฉีก

555

ถึงว่า...ทำไมพี่เค้าถึงอ้อนวอนให้พาแฟนมาด้วย

เหอะ

ใครจะมี

กลับถึงบ้านเรากินยาคลายกล้ามเนื้อไปสองเม็ด แล้วก็ทาเคาน์เตอร์เพนสามสี่ครั้ง ตื่นมาวันนี้ยังปวดแขนสองข้างสุดๆ ปวดท้องนิดนึงด้วย

นี่ถ้าไม่พึ่งยาจะขนาดไหนเนี่ย

เพราะฉะนั้น คนที่มาอ่านต้องไปดูงานแหวกม่านละครอักษรให้ได้ เข้าใจ๋

วันที่ 6-7 ตุลาคม 2551 เวลา 9:00 – 17:00 ห้อง 303 ชั้น 3 อาคารบรมราชกุมารี คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

แล้วเจอกันนะ