เราเป็น...

งานแหวกม่านละครอักษรจบแล้ว ไว้ค่อยเล่าให้ฟัง

ไม่มีอารมณ์

วันนี้ตำรวจใช้กำลังปราบพันธมิตร (7 ตุลาเหรอ เดือนเกิดเรานี่มีปัญหาอะไรกับประชาธิปไตยมากป่ะ?) เราดูถ่ายทอดสดตอนเช้ากับเทปตอนค่ำ ใครบอกว่าพันธมิตรมีอาวุธแสดงว่าถูกหลอกนะเว้ย เราเห็นพวกเค้าถือแต่มือตบกับขวดน้ำแล้วก็ธงชาติ แต่เราได้ดูวีดีโอตอนพวกตำรวจยิงแก๊สน้ำตา และปาระเบิด (พวกมันบอกว่าใช้แค่แก๊ส?) แล้วก็ได้เห็นคนขาขาดร้องครวญคราง

แง

น่ากลัวมากเลย

หมอพรทิพย์บอกว่าเป็นระเบิดที่มีผลในแนวราบกับพื้น ถึงว่าทำไมขาขาดกันเยอะมาก มันผิดหลักสลายม็อบ และสมควรถูกประณาม

และ..

มีคนตาย

เราเขียนอะไรได้ไม่มากเท่าที่รู้สึกหรอก แต่ยืนยันได้เลยว่าคนที่ดูช่องฟรีทีวี (พวกช่องเลขคี่ทั้งหลาย) กำลังถูกรัฐปิดตาด้วยการปิดข่าวและบิดเบือนข้อมูล ชนิดเหลือความจริง 10% ถ้าไม่อยากถูกหลอกถูกปิดตาก็มาดูถ่ายทอดของจริงเถอะนะ

เราประณามไม่เป็นแฮะ และเราก็ไม่ชอบใช้คำหยาบ แต่เราว่าอย่างงี้มันทั้งเลือดเย็นทั้งป่าเถื่อน แค่ปิดล้อมทำเนียบเพื่อไม่ให้รัฐบาลแถลงนโยบายแค่เนี้ย มันผิดตรงไหน มันเป็นกติกาสากลที่อยู่ในรัฐธรรมนูญ และเป็นที่ยอมรับกันทั่วโลก ทำไมต้องพยายามฝ่ากองเลือดเข้าไปเพื่อจะอ่านกระดาษแค่ไม่กี่แผ่นนั่นด้วย

แต่เชื่อมั้ยว่าพันธมิตรเอายาล้างตาไปแบ่งให้ตำรวจ 

และเก็บโทรศัพท์ของตำรวจที่ไล่ยิงเขาเอามาคืนที่เวที

แต่ตำรวจกลับทำร้ายแพทย์อาสาของสมเด็จพระนางเจ้าฯ

งงอ่ะ

เจ้าของทำเนียบรัฐบาลคือประชาชน

เจ้าของรัฐสภาคือประชาชน

เจ้านายของนายกรัฐมนตรีคือประชาชน

ท่านเป็นได้แค่กระดาษรองซาลาเปาเท่านั้น ไม่มีศักดิ์ศรีสมเป็นชายเลยสักนิด และไม่มีคุณค่าพอจะเป็นผู้หญิงด้วย

กระดาษรองซาลาเปาดื่มเลือดยังไงก็ไม่อิ่มสินะ

ถอดแขนถอดขาตัวเองออกมาเดี๋ยวนี้

แม้จะชุบชีวิตผู้กล้าให้ฟื้นคืนไม่ได้

แต่อาจจะต่อคืนให้ ‘เจ้านาย’ ของท่านได้ซัก 2-3 คน      

ปลอดภัยนะพ่อ...พรุ่งนี้พ่อต้องกลับมานะ