เราเป็น...

ช่วงนี้ได้ของเยอะ

เมื่อวันศุกร์ไปสยาม ซื้อเสื้อเปล่าสีฟ้า หลังจากออกแบบลายเสื้อไว้นานแล้ว 

และได้รองเท้ากังฟูสีขาวมาอีกคู่ ตอนแรกเรากะจะซื้อคู่อื่น เพราะมันมีสีขาวเรียบๆแบบเดียว แต่พอคนขายบอกว่า ส่วนใหญ่เค้าซื้อไปเพ้นท์กันอ่ะน้อง เราก็เลยซื้อเลย

ฮ่ะๆๆ

บ่ายสามเราไปเจอเพื่อนบัญชี กำลังจะไปหาเพื่อนเชียงใหม่กับเพื่อนมหิดล แต่พอเราโทรไป มันก็บอกว่าอยู่ในโรงหนัง

ตอนแรกเราไม่ว่าอะไร เพราะนัดมันไว้บ่ายสามครึ่ง เรากับเพื่อนบัญชีก็เลยไปรอที่เซนทรัลเวิร์ล ไปเดินอินดี้รอ

ตลกดี เราเดินแล้วรู้สึกได้เลยว่าเจอคู่แข่งแล้ว ทั้งๆที่เรามีปากกาเขียนผ้ากับสีเพ้นท์แค่สีดำสีเดียว

555

ไม่เจียมบอดี้เลยแฮะ 

ระหว่างนั้น เราก็โทรไปหามันเรื่อยๆ แต่หนังก็ไม่จบซักที จนกระทั่ง 5 โมงเย็น เราสองคนจะต้องกลับแล้ว แต่มันก็ยังดูกันไม่จบ

“เราต้องกลับแล้วนะเว่ย”

“เออ กลับไปเลย”

ช็อก

และโมโหที่สุดในโลก 

เราเคยชินแล้วกับการที่เพื่อนผิดนัดนิดหน่อยหรือยกเลิกนัดกะทันหัน แต่คราวนี้เรานึกไม่ถึงแฮะ อุตส่าห์บอกย้ำหลายครั้งว่ามาเจอกันแล้วอย่าดูหนังนะ เพราะแม่เราไม่ให้ดู และเพราะเราจะไม่ได้คุยกันด้วย อืมม...ถ้าจะดูก็ดูกันก่อนเรามา เพราะเพื่อนสองคนนั้นมาเจอกันตั้งแต่เที่ยง มีเวลาดูหนังตั้งเยอะ แล้วเราก็บอกกับมันว่าเราจะมาหาตอนบ่ายสามครึ่งแล้วกลับห้าโมงแน่นอน เพราะต้องไปเอาคอมที่ซ่อมอยู่ 

เรานึกไม่ถึงว่ายืนยันรับปากกันขนาดนี้แล้ว มันจะออกมาเป็นแบบนี้

ในที่สุดเราก็ไม่ได้เจอกัน

เราโมโหมากกกกก... แต่ไม่โกรธหรอก ขำดี เข้าใจว่าแกสองคนอยากดูหนังมาก

แต่เราสะใจ(ว่ะ) ตอนที่พวกมันรู้สึกผิดแล้วโทรมาง้อขอโทษเรา แล้วเราบอกว่าไม่โกรธ อืมม... แล้วเราก็บอกมันว่าพวกแกโชคดีแล้วที่เป็นเรา นี่ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่น หรือเพื่อนใหม่ พวกแกตายแน่ คงโดนกดสายทิ้งไปสามเดือน หรือไม่ก็เลิกคบกันไปเลย

แล้วยังมาบ่นอีกแน่ะ ว่างอนเพื่อนจุฬาทั้ง 6 ที่ไม่เคยคิดจะอยากเจอมันเลย

โอ๊ยยยยย....

ไอ้บร้า ...ก็ชั้นกับเพื่อนบัญชีนี่ไงที่ไปนั่งรอแกตั้งสองชั่วโมง

ความผิดใครกันแน่ยะ

 5555 

เข็ดเลยละสิ ปิดเทอมกลับมากรุงเทพทั้งทีแต่ไม่ได้เจอเพื่อน สมน้ำหน้า

แล้วเมื่อวานเราก็ได้กระเป๋าสะพายใบเล็กสีตุ่นๆมาใบนึง อันนี้คงไม่เพ้นท์แล้ว ไม่ไหวๆ 

เกี่ยวมั้ยเนี่ย

เหอๆ

แต่ว่าตอนนี้ไม่กล้าเพ้นท์รองเท้าอ่า

แงๆ

กลัวเจ๊ง