เราเป็น...

เมื่อคืนนอนเกือบตี 2 ตื่นตี 5 (ปกตินอนดึกตื่นเที่ยง) ก็เลยไปถึงคณะตอน 6 โมง แบบสั่นๆเบลอๆ

แล้วก็มีอะไรๆ งงๆ

นั่งรถเมล์ที่จุฬาเช่ามาไปที่ลานพระบรมรูปทรงม้า ถึงพอดีเพลงชาติขึ้น แต่กว่าจะเข้าไปก็ประมาณ 10 โมง กว่าจะกลับถึงคณะก็ 11 โมงกว่า

เหอๆ

แต่มีเรื่องประทับใจอยู่อย่างนึง

ตอนที่เดินเป็นกองทัพเข้าไปในลานพระบรมรูปทรงม้า พอลอดซุ้มเข้ามาแล้ว เราก็รู้สึกเหมือนมีลมเย็นๆพัดผ่าน

ฟิ้ววว...

แล้วเราก็เห็น

ท้องฟ้า

(ตึง! )

ท้องฟ้ากว้างมาก ไม่รู้สิ เราไม่เคยเห็นท้องฟ้ากว้างขนาดนี้มาก่อนเลย เหมือนยืนอยู่บน...หน้าผากของโลก...

555

อย่าขำดิ เรารู้สึกอย่างงั้นจริงๆนะ

มองขึ้นไปเห็นแต่ฟ้าโล่งๆกว้างๆ ยังกะตะโกนแล้วอวกาศจะได้ยิน มีต้นไม้เขียวล้อมรอบลานเหมือนเส้นผมล้อมรอบหน้าผาก แทบไม่เห็นตึกอะไรเลย นอกจากพระที่นั่งอนันตสมาคมที่นอนเป็นเส้นตรงอยู่หลังพระบรมรูป เรามองไม่เห็นพระรูป เพราะอยู่แถวกลางพอดี คนข้างหน้าบังหมด

โมงงงง....

โมงงงง...โมงงงง...โมงงงง....

แดดร้อนมาก ต้องตากแดดเป็นชั่วโมง ถึงบ้านแม่อาจจะกรี๊ด เพราะเห็นแต่เสื้อลอยมา ฮ่ะๆ รองเท้าก็ไม่ขาวแล้วเพราะต้องลุยสนามหญ้าเฉอะแฉะ แต่เราก็รู้สึกดีนะ

ขอบคุณรัชกาลที่ 5 สำหรับมหาวิทยาลัยดีๆ ที่เรามีโอกาสเข้ามาเรียน สำหรับถนนและรถไฟ ที่ทำให้เราไม่ต้องเดินเท้าเป็นวันๆเวลาจะไปเที่ยวหรือไปเยี่ยมคนอื่น สำหรับไฟฟ้าประปา สำหรับธนาคาร สำหรับโทรเลขที่ทุกวันนี้กลายเป็นตำนาน สำหรับอิสรภาพและเสรีภาพของเราและเพื่อนๆทุกคน สำหรับจังหวัดตราด จันทบุรีและแผ่นดินทั้งหมด ที่ทรงรักษาไว้เพื่อคนไทย

ไม่งั้นทวดเราที่จันท์อาจจะกลายเป็นคนเขมร หรือไม่ก็ถูกฝรั่งเศสกวาดต้อนและสูบทรัพยากร

และสำหรับสิ่งที่ยิ่งใหญ่อีกมากมายที่เราเขียนไม่ถูก

อ่อ

และเราก็ได้ความรู้ใหม่อีกอย่างนึง ว่าม้าทรงไม่ได้หันหน้าตรงๆแฮะ แต่เอียงหัวไปทางขวานิดนึง

มองอะไรอยู่นะ?

หมายเหตุ หลังจากเบียดกันเป็นปลากระป๋องในรถเมล์ และหูชาจากเสียงร้องเพลงย้อนยุคของพี่ประธานเชียร์ (ฮ่าๆ) พวกเราก็กลับมาถึงคณะในที่สุด พี่เค้าบอกว่ามีกิจกรรมต่อ ให้เปลี่ยนจากชุดนิสิตเป็นเสื้อ กางเกงขาสั้นและรองเท้าแตะเพื่อทำกิจกรรมอะไรบางอย่างที่เป็นความลับสุดยอด

เราไม่ได้ทำ เพราะไปช่วยออกแบบคัทเอาท์งานลอยกระทง แต่พอจะกลับบ้านก็เห็นเพื่อนๆพี่ๆเอาเชือกฟางไปขึงไว้เต็มหน้าตึกบรมราชกุมารี และมีผ้าสีสันสดใสแขวนอยู่เต็มไปหมด

“เฮ้ย ทำไรอ้ะ”

“ซักผ้า” เพื่อนตอบ ทำหน้าอย่างฮา เรามองไปรอบๆจึงเห็นนิสิตคณะอักษรศาสตร์กำลังช่วยกันเปิดน้ำใส่กะละมังและซักผ้าสีๆสำหรับงานวันลอยกระทงอย่างทุลักทุเล ฟองขาวๆล้นกะละมังอีกใบ และมีผ้าสีที่ยังไม่ได้ซักกองอยู่เพียบ

เราช่วยตากผ้าสามผืน