เราเป็น...

ยินดีต้อนรับสู่ category ใหม่ ^^

ก่อนทำบล็อก เราเขียนบันทึกทุกวัน(เฉลี่ยวันละ 3 บรรทัด) แต่ถ้าวันไหนได้ดูหนัง อ่านหนังสือ หรือฟังเพลงอะไรโดนๆ เราก็จะเขียนความประทับใจสั้นๆไว้ด้วย

ประทับใจนี่มีทั้งทางบวกและลบนะ

ฮ่ะๆ

แต่ตอนนี้ไม่ได้เขียนไดแล้ว ขอเสนอหนังสือผู้โชคดีเล่มแรกที่เรายังไม่เคย review

<<< โตเกียวไม่มีขา ของ นิ้วกลม >>>

ความประทับใจแรกพบ :
ตอนที่กวาดตาไปตามชั้นหนังสือ เล่มนี้สะดุดตา เพราะ...ปกหนังสือเขียนว่าอะไรเนี่ย อ่านไม่ออก 55 ก็เลยหยิบมาดู อ่อ โต-เกียว-ไม่-มี-ขา เฮ้ ขนาดกำลังดีแฮะ น่าอ่าน ก็เลยพลิกไปดูข้างใน

(ไหงมีคนบอกว่าปกหนังสือไม่สำคัญ)เอ่อ...เหตุผลที่ดูมีเหตุผลกว่านั้นก็คือ เราไม่ชอบเที่ยวและไม่ชอบอ่านหนังสือท่องเที่ยว เพราะมีประสบการณ์ที่ไม่ค่อยประทับใจหลายอย่าง แต่พอลองเปิดๆดูแล้วก็รู้สึกว่ามันดูไม่เหมือนหนังสือแนวเที่ยวๆที่เคยเห็น และไม่ได้เที่ยวในวิธีที่เราเคยเที่ยวมา

ข้อเสีย :
ขอติเรื่องที่มีรูปแนว AV ชัดไปหน่อย ตอนแรกเราไม่รู้ ให้น้องอายุ 6 ขวบเอาไปเปิดเล่น โชคดีที่มันไม่เห็น (และแม่ไม่เห็น) 55 นอกนั้นไม่มีอะไรน่าตำหนินะ

ข้อดี :
เป็นหนังสือที่อ่านแล้วมีความสุขอะ ใช้คำพูดเข้าใจง่าย ลึกซึ้ง มองโลกกับผู้คนได้สวยงาม เต็มไปด้วยแง่มุมความคิดและคำคม ...บางทีก็มีอะไรขำๆด้วย

เราแอบสงสัยว่า ระหว่างการเดินทางแบบ backpack สองคนกับเพื่อน คนเขียนเค้าคิดอะไรได้มากขนาดนี้เลยเหรอ (ไม่กลัวเดินสะดุด? ฮะๆ) แต่มาคิดๆดูแล้ว สิ่งที่เค้าเขียนดูเป็นความรู้สึกมากกว่า และบางทีความคิดก็อาจตกผลึกเพิ่มเติมในขณะที่ลงมือเขียนด้วยแหละ

หนังสือแบ่งเป็นบทสั้นๆอ่านง่าย ไม่มีเนื้อหาที่หนังสมอง และที่สำคัญ เราชอบรูปประกอบขาวดำ 555

ชื่นชมฝีมือการเขียนจากใจจริง ดูเป็นคนที่มีสมองกับอารมณ์สมดุลกันอ่ะ ฮ่ะๆ

และชื่นชมการไปเที่ยวแบบพอเพียงของเค้ามากๆ 55 ถึงขั้นนอนกันริมถนน

ไม่น่าเชื่อว่าการไปเที่ยวแค่ 9 วัน กับเงินแค่หมื่นกว่า ในมหานครที่ขึ้นชื่อว่าค่าเที่ยวแพงมากกก... เค้าจะสามารถไปเที่ยวได้ ‘ครบ’ รวมทั้งรวบรวมความทรงจำและความรู้สึกดีๆไว้ได้ครบถ้วนทุกแง่มุม

ความประทับใจหลังพบ :
อย่างแรกคือ ทำให้รู้ซึ้งถึงคำว่า มิตรภาพไร้พรมแดน 55

สองคืออิจฉาหน่อยๆ อย่างที่บอกตอนแรก เราไม่ค่อยชอบเวลาไปเที่ยวกับครอบครัว ส่วนใหญ่เน้นนั่งรถเป็นหลัก ไปถึงก็แค่ถ่ายรูปๆ หรือถ้าแดดจัดๆหรือฝนตกก็จะไม่ได้ลงรถ คนในครอบครัวก็มีหลายวัย แน่นอนว่าคุณตาคุณยายและไอ้ตัวเล็กไม่พร้อมจะลงไป ‘ลุย’ และ ‘สัมผัส’ กับสถานที่นั้นจริงๆ

อืมม... ความจริงเราก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไรหรอก เที่ยวกับครอบครัวก็อบอุ่นดี เพียงแต่อยากเที่ยวกับเพื่อนบ้างเท่านั้นเอง

แค่บ้างเท่านั้นแหละ 555

สามคือขำ ตอนที่นึกภาพตัวเองไปเที่ยวกับเพื่อนแบบนั้นบ้าง มันคงเป็นไปได้ยากเพราะผู้หญิงมีข้อจำกัดอะไรๆที่ไม่เหมือนผู้ชาย คงวุ่นวายแหงๆ 555

สุดท้าย เป็น ‘แรงบันดาลใจสมทบ’ ในการเขียนบล็อก นอกเหนือจาก ‘แรงบันดาลใจรับเชิญ’ รายวัน การเขียนเรื่องและไดอารีจนเบื่อ ความจำเป็นที่จะต้องฝึกฝนการเขียนเพื่อตอบข้อสอบอัตนัยของคณะอักษรฯ และความอยากแก้แค้นเพื่อนสถาปัตย์ที่ส่งบล็อกมาให้เม้นแทบทุกครั้งที่ออนเอ็ม

ใช้สิทธิพาดพิง