เราเป็น...

<<< ความสุขของกะทิ ของ งามพรรณ เวชชาชีวะ >>>

ถึง แก

(แต่คนที่ไม่ใช่แกก็อ่านได้นะ  ^^ ) 

เอนทรี่นี้มาตามรีเควส 555

เราอ่านความสุขของกะทิจบแล้ว ตามที่แกแนะนำ

ตอนแรกไม่อยากอ่านเล่มนี้แฮะ ไม่รู้ทำไม กลัวจะน่าเบื่อมั้ง แต่อ่านแล้วก็ไม่เบื่ออะ สั้นดี แต่มีเรื่องราวมากมาย

เราชอบหน้าปกเวอร์ชั่นที่พิมพ์กับแพรวอ่า กะทิตัวโปร่งใส อิอิ 

เราเห็นด้วยกับคำวิจารณ์ เอ่อ...คำชื่นชมที่คำนำกะปกหลัง แต่มีอีกอย่างนึงที่เราว่าไม่มีใครพูดถึง เราอาจจะคิดไปเองก็ได้ แต่ความรู้สึกแรกคือทำไมเรื่องนี้มัน contrast จังวะ 

กะทิอยู่ที่บ้านริมคลอง มีชีวิตอยู่กับตายายอย่างเรียบง่ายแบบชนบท แต่ก็มีอะไรๆที่สมัยใหม่มากๆ ตาจบเมืองนอก แม่ก็เรียนเมืองนอก แล้วยังมีอีคอมเมิร์ซด้วย แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีศาลาริมน้ำ มีปิ่นโตไปโรงเรียน มีเก็บผักจากคลองมาจิ้มน้ำพริก มีพระพายเรือบิณฑบาตในตอนเช้า แต่หลวงลุงก็ได้ไปเทศน์ที่อเมริกา!

เราว่าเค้าเขียนเก่งอ่ะ มันไม่ได้ขัดแย้งกันมั่วๆ แต่มันมีจังหวะของมัน เมืองก็เมือง ชนบทก็ชนบท แบบชนบทสวยงามจริงๆไม่ใช่แบบชนบทที่กำลังถูกทำลาย

อืมม...เราว่าเค้ามีสอดแทรกเล็กๆเกี่ยวกับเรื่องที่...เป็นที่รู้กันในหมู่คนที่โตกว่ากะทิหน่อยนึง เช่น เรื่องความรักของน้าสองคนนั้น เรื่องกะเทย (...ป้ะ ลุงตองเป็นกะเทยป่าววะแก) และเรื่องอะไรซักอย่างจะไม่ได้แล้ว ประมาณว่าเล่นคำกับผลิตภัณฑ์บางยี่ห้อที่เป็นของไทย ทำให้เราสงสัยว่าเวลาแปลเป็นภาษาอื่น คนอ่านจะเข้าใจมั้ย 5555 

เรื่องนี้มีอีโมติคอนด้วยนะ :)

นอกนั้นก็มีเรื่องตากะยายที่กัดกันเล็กๆตลอด โดยเฉพาะตอนต้นๆ น่ารักดีอ่ะ ตาชอบนินทายายให้กะทิฟัง แต่ละมุกนี่เราก็นั่งฮาอยู่คนเดียว

แต่ก็ฮาสลับเศร้าเนอะ

เค้าวางเรื่องราวเกี่ยวกับแม่ได้เศร้าๆ สั้นๆ แต่ซึ้งโคตร เราชอบที่เค้าไม่ฟูมฟาย แต่อธิบายเป็นพฤติกรรมออกมาแทน มีท่อนนึงเราชอบมากเลย

“...กะทิวิ่งเร็วขี้นเรื่อยๆ วิ่งไปให้ถึงขอบฟ้า เท้าสัมผัสทรายเนี้อละเอียดอย่างที่แม่ทำไม่ได้...อย่างที่แม่เคยทำได้ สองมือกำเข้าหากัน ขยับขึ้นลงตามจังหวะการวิ่งอย่างที่แม่ทำไม่ได้...อย่างที่แม่เคยทำได้ กะทิยกมือขึ้นปาดน้ำตา กิริยาง่ายๆแบบนี้แม่ก็ทำไม่ได้ ทั้งๆที่เคยทำได้”

แกชอบท่อนนี้ป่าววะ? สุดยอดเนอะ

แต่มีนิดนึงที่เราไม่ค่อยชอบ หรือพูดให้ถูกคืองง คือตอนที่กะทิทำเป็นส่งจดหมายของแม่ไปถึงพ่อ แต่ความจริงส่งให้พี่ทอง เราเข้าใจความรู้สึกนี้นะ...ถ้าพ่อตัวเองทิ้งแม่ไปตั้งแต่ตอนที่ยังไม่เกิด บางทีเราก็อาจจะไม่อยากรู้เลยว่าเขาเป็นใคร... เป็นวิธีที่ดีที่จะไม่ทำให้พวกน้าๆตั้งคำถาม

แต่การที่รอการตอบรับอยู่ที่บ้านในเมืองตั้ง 7 วัน ถ้าพี่ทองส่งโปสการ์ดกลับมาตอนนั้นก็ความแตกอะดิ

หรือเราอ่านอะไรไม่เข้าใจ 5555

เราไม่เคยสูญเสียแบบเดียวกับกะทิ เลยไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะมีอิทธิพลเรื่องความสุข ความเศร้าและกำลังใจต่อพวกเขาเยอะรึเปล่า

แกคิดไงอ่ะ?

อ่อ แล้วที่แกบอกว่า มีบางส่วนคล้ายที่เราเขียน หมายความว่าไงเหรอ?

ลืมน้องแมวน้ำไปรึยังเหนี่ย เรายกให้ไอ้น้องคนเล็กเอาไปเล่นเรียบร้อยแล้ว 5555

ตอบยาวๆนะเว้ย

กลับไทยเมื่อไหร่บอกด้วย

*คิดถึงสมุดเซ็น*

55

คิดถึงแกเหมือนกัน