เราเป็น...

ถึง แก อีกครั้ง

พูดถึงที่รักของแก
เรารู้จักเค้าครั้งแรกตอนได้อ่านกลอนของเค้าในเน็ต ในเล่มคำหยาดอ่ะ ชื่อ...นกขมิ้น มั้ง จำไม่ค่อยได้
ชอบมากเลย มันดูเหงาๆ
แต่พอไปอ่านบทที่ได้ซีไรท์ "เพียงความเคลื่อนไหว"
เราก็รู้สึกว่า
ไม่เพราะ
เราไม่ชอบกลอนที่ท้ายวรรคเป็นคำตาย
อ่านก็ไม่รู้เรื่อง

วันไหนซักวัน จำไม่ได้ละ เราไปยืมเล่มนั้นมาจากห้องสมุด
อ่าน "เพียงความเคลื่อนไหว" อีกครั้ง

อาจจะเป็นเพราะเราโตขึ้น ได้เห็นอะไรหลายอย่างที่คล้ายกับยุคนั้น
เช่น
การเมือง
ฮ่ะๆ
คราวนี้เลยเข้าใจแฮะ

อยากบอกว่า
โคตรเจ๋งเลยว่ะ

ป.ล.
อย่าบอกนะว่าแกไม่เคยอ่าน

ชั่วเหยียวกระหยับปีกกลางเปลวแดด
ร้อนที่แผดก็ผ่อนเพลาพระเวหา
พอใบไม้ไหวพลิกริกริกมา
ก็รู้ว่าวันนี้มีลมวก

เพียงกระเพื่อมเลื่อมรับวับวับไหว
ก็รู้ว่าน้ำใสใช่กระจก
เพียงแววตาคู่นั้นหวั่นสะทก
ก็รู้ว่าในหัวอกมีหัวใจ

โซ่ประตูตรึงผูกถูกกระชาก
เสียงแห่งความทุกข์ยากก็ยิ่งใหญ่
สว่างแวบแปลบพร่ามาไรไร
ก็รู้ได้ว่าทางยังพอมี

มือที่กำหมัดชื้นจนชุ่มเหงื่อ
ก็ร้อนเลือดเดือดเนื้อถนัดถนี่
กระหืดกระหอบฮวบล้มแต่ละที
ก็ยังดีที่ได้สู้ได้รู้รส

นิ้วกระดิกกระเดี้ยได้พอให้เห็น
เรี่ยวแรงที่แฝงเร้นก็ปรากฏ
ยอดหญ้าแยงหินแยกหยัดระชด
เกียรติยศแห่งหญ้าก็ระยับ

สี่สิบปีเปล่าโล่งตลอดย่าน
สี่สิบล้านไม่เคยเขยื้อนขยับ
ดินเป็นทรายไม้เป็นหินจนหักพับ
ดับและหลับตลอดถ้วนทั้งตาใจ

นกอยู่ฟ้านกหากไม่เห็นฟ้า
ปลาอยู่น้ำย่อมปลาเห็นน้ำไม่
ไส้เดือนไม่เห็นดินว่าฉันใด
หนอนย่อมไร้ดวงตารู้อาจม

ฉันนั้นความเปื่อยเน่าเป็นของแน่
ย่อมเกิดแก่ความนิ่งทุกสิ่งสม
แต่วันหนึ่งความเน่าในเปือกตม
ก็ผุดพรายให้ชมซึ่งดอกบัว

และแล้วความเคลื่อนไหวก็ปรากฏ
เป็นความงดความงามใช่ความชั่ว
มันอาจขุ่นอาจข้นอาจหม่นมัว
แต่ก็เริ่มจะเป็นตัวจะเป็นตน

พอเสียงร่ำรัวกลองประกาศกล้า
ก็รู้ว่าวันพระมาอีกหน
พอปืนเปรี้ยงแปลบไปในมณฑล
ก็รู้ว่าประชาชนจะชิงชัย.