เราเป็น...

เริ่มยังไงดี

คือ

บ้านรับน้องของเราทำเสื้อขายเมื่อวัน cu firstdate
ทำ 100 ตัว สีชมพู 50 สีดำ 50

แต่ร้านที่เราไปทำ เค้าทำตัวสีชมพูมา ไซส์ไม่ตรงกับที่ให้ดูตอนแรก เห็นแล้วเกือบไม่อยากขาย เพราะมันตัวใหญ่มากกกก
ส่วนตัวสีดำ เค้าก็ทำลายเล็กกว่าในแบบที่เราเอาไปให้ ออกมาน่าเกลียดสุดๆ สกรีนเล็กนิดเดียว

เซ็งที่สุดในโลก

ดวงซวยตลอด

แล้วเราเป็นแม่บ้านด้วยไง รู้สึกเหมือนต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ แต่ก็ ไม่ได้กลัวขายไม่ออก เท่า กลัวเพื่อนไม่มาช่วยขาย

บ้านเราเป็นบ้านเล็ก มี่พี่บ้านรวม 4 ชั้นปีแค่ 50 กว่าคน แต่ปีที่เราเป็นแม่บ้านแจ็คพอตมาก สอบซัมเม่อเลื่อนเพราะเรื่องม็อบเสื้อแดง ทำให้เพื่อนติดสอบเยอะ มาช่วยไม่ได้ซักที แล้วก็มีสมาชิกบ้านจำนวนมากที่ทำหลายงาน ทำงานคณะด้วย ทำงานส่วนกลางด้วย

ทำให้มันไม่ว่างกันซักที ไม่ได้ซ้อมสันกันซักที ไม่ได้คุยงานกันซักที

วันจริง

ขายเสื้อสีชมพูได้ 38 ตัว ขายสีดำได้ 8 ตัว

เจริญมาก ขาดทุนสองพันกว่า

แต่ขอบคุณทุกคนที่มาช่วยขายมากๆเลย โคดเมื่อยอ่ะเนอะ เราพยามกันเต็มที่แล้วมันได้แค่นี้จิงๆ
แต๊งกิ้วน้า เบส (ที่ไม่ได้อยู่จุฬาแต่ก็มาช่วยขาย), ของขวัญ, ไนซ์ (ที่เราไปลากมาจากโต๊ะลงทะเบียนของเสดสาด), พี่ซาวด์, สรณ์ (แบกหนักมั้ยวะ), เบนซ์ (ที่แวะๆมา), พี่หว่า, พี่เจน, พี่แพรว (ที่อยู่บ้านอื่นแต่ก็แวะมา), พี่ฮั้ว (แม่บ้านคนเก่าที่ไม่ทอดทิ้งกัน), และพี่ดรีม พ่อบ้าน (มุกเรียกน้องฮาโคด เล่นอ่านป้ายชื่อที่น้องลืมถอด "แนนๆ...จำได้มั้ยเราเจอกันที่สยามวันนั้นไง" 555 ) 

มันยังเหลือวันที่น้องต้องมาตรวจร่างกายที่ศาลาพระเกี้ยวอีก 3 วัน

วันแรก สายเพราะข่าวร้าย ส่วนกลางลืมใส่ชื่อบ้านเรากับบ้านฮา ในใบประชาสัมพันธ์บ้านรับน้อง

เยี่ยมเลย ขำมาก

เค้าบอกว่าจะมีแจกใบประมาณนี้รอบสอง คราวหน้าจะมีชื่อบ้านเราแน่ๆ
เราเลยบอกให้เค้าลงขอโทษไว้ในใบใหม่ด้วย

จะคอยดูว่ามีรึเปล่า

มีการมาบอกอีกแหนะ ว่าถ้าลงขอโทษแล้ว จะทำให้เราเด่นเกินบ้านอื่นๆ ทำให้บ้านอื่นๆไม่พอใจ

ไอบร้า

ความผิดใครกันเนี่ย

คุยเสร็จ เราก็ไปยืนกันประมาณครึ่งชั่วโมง มีเรากะพี่ดรีมแล้วก็พี่เจน แต่คนขายของเยอะมาก แค่ครึ่งชั่วโมงก็เริ่มปลงละ เลยไปกินข้าวเที่ยงกันแล้วก็ไม่ได้ขายต่อ

วันที่สองก็ไม่ได้ขาย นั่งร้อยเชือกป้ายชื่อน้องกัน

รู้สึกผิดแฮะที่ทำบ้านขาดทุน น้อยหน้าเพื่อนๆที่ทำบ้านอื่นด้วย เพราะมันขายกันได้เยอะกว่า บางคนขายหมดไม่ก็เกือบหมด แต่อย่างน้อยก็ได้กำไร พั้นช์, ก้อย, ฝ้าย ที่ทำเสื้อขายกันเองก็คุ้มทุนละ เหมือนบ้านเราไม่มีสปิริตเหลือแล้ว พอคนน้อยแล้วเงียบเหงาว่ะ

กลับบ้านไป แม่ก็ถาม "เป็นไงเสื้อขายหมดยัง"
ไม่รู้จะตอบไงดี

อาจจะเป็นเพราะบ้านเรามีแผนสอง คือ ถ้าเสื้อเหลือ ก็เอาเป็นเสื้อพี่บ้าน ไม่ต้องทำเสื้อพี่บ้านใหม่ ก็เลยไม่คิดว่า "เฮ้ย ต้องหมด ต้องสู้เว้ย" อะไรแบบนี้มั้ง

หรือปัญหาอาจจะอยู่ที่เราเองก็ได้ ที่รู้สึกไม่อยากขายตั้งแต่เห็นเสื้อ

แต่เราอยากให้ขายหมด อยากให้ได้กำไรด้วย เพราะเปิดเทอมไปจะได้เอาไว้นัดบ้าน ให้น้องบ้านเจอกันบ่อยๆ จะได้ไม่มีปัญหา บ้านแตก เหมือนปีเราที่นัดบ้านแค่ 2-3 ครั้ง ผลออกมาก็คือ มีแต่คนย้ายออก

พวกที่ย้ายออกน่ะ เป็นพวก "ความหวังของบ้าน" ทั้งงั้น 5555

คิดไปคิดมาเลยโทรไปคุยกับแอม แล้วก็โทรตามพี่ๆบางคนที่ว่าง ให้มาขายเสื้อวันศุกร์กัน วันสุดท้ายแล้ว อยากลองดูว่าเราจะคุ้มทุนได้ไหม

วันรุ่งขึ้น เทวดาชั่วร้ายมาก ฝนตกตั้งแต่ตี 3 เราไปถึงจุฬาตั้งแต่ 8 โมงกว่า ฝนยังไม่หยุดตก ไปเจอ แอม ที่บอกว่าจะมาช่วยขาย แต่มันต้องไปงานกะแม่ตอน 10 โมง ก็เลยได้แค่นั่งเม้ากัน 555

แต่ขอบคุณมากนะเว่ยสำหรับกำลังใจ

10 โมงกว่า เรากะพี่ดรีมก็ไปยืนขายเสื้อกันที่ใต้ศาลาพระเกี้ยว เพราะฝนยังไม่หยุด

และ

ขายได้!

ไม่น่าเชื่อแฮะ

พอขายได้สองสามตัว พี่เจนก็มาช่วย แล้วก้อขายได้อีกสามสี่ตัว

มี่พี่คนนึง อยู่สินกำ แต่จบไปแล้ว ทำงานเรื่องเสื้อผ้าอยู่ที่แม่ฮ่องสอน เค้ามาซื้อเสื้อเราด้วยหละ บอกว่าลายน่ารัก ว้าวๆ 555

เพื่อนอีกคน ที่ยืนขายอยู่ข้างๆ ก็ซื้อของเรา ทั้งๆที่เราไม่ได้ซื้อของเค้าตอบ

จนบ่ายโมง เราขายได้ประมาณ 7 ตัว เราซื้อเองอีกตัว แล้วเพื่อนในบ้านก็ซื้อเองสองสามตัว สรุปคือ เสื้อชมพูขายหมด

ขาดทุนแค่พันนึงเท่านั้น

ส่วนเสื้อสีดำ ก็เป็นเสื้อพี่บ้าน
เรียกว่า ไม่ขาดทุนแล้ว ได้มั้ยเนี่ย เพราะเสื้อพี่บ้านประมาณ 40 ตัว ถ้าเอาไปให้ร้านทำตัวละ 70-80 ก็จะเสียเงิน เกือบ 3000

ดีใจจัง

ส่วนใหญ่ที่มาซื้อเสื้อเราวันสุดท้าย มีแต่ผู้ปกครองแฮะ ขนาด+ลายมันไม่โดนใจวัยรุ่นมั้ง 555 เราเลยคิดกันเล่นๆว่าปีหน้าจะทำเสื้อ "ลูกกูติดจุฬาฯ"

วันนั้นรู้เลยว่าทุกอย่างมันขึ้นกับ กำลังใจ จริงๆ ถ้าไม่ยอมแพ้ก็ทำได้ทั้งงั้น นี่ถ้าเราขายกันเต็มวันทั้ง 3 วัน อาจจะขายเสื้อสีดำได้บ้างก็ได้ 555

ได้รู้อีกอย่าง คือมีคนขาดทุนมากกว่าเราเยอะแยะ บางบ้านเสื้อเหลือเป็นร้อย มีพี่คนนึงทำเสื้อมาร้อยหรือสองร้อยตัวจำไม่ได้ละ แต่ขายได้แค่ 20 ตัวเอง บางคนก็ทำเสื้อมาทุนสูงมาก พวกเสื้อคอวี หรือสกรีนหลายสีแล้วขาดทุน เรานี่ถือว่าโชคดีแล้ว

เรากลัว ธุรกิจ กับ การตลาด ไปเลยว่ะ ขอสารภาพ

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการทำยังไงก็ได้ให้โดนใจคนซื้อ ถ้าสินค้าไม่ดีเท่าไหร่ ก็ต้องลดแลกแจกแถม ไม่ก็ใช้ มารยา สารพัดแบบ 

เพื่อผลสรุปสุดท้าย คือ กำไร

เห็นมาแล้วกะตา

พวกที่เอาพี่สวยๆ มาดักน้องผู้ชาย เค้าไม่ซื้อก็ขวางทางไม่ให้เดิน เอาเสื้อพาดไหล่น้อง เอาสมุดยัดเยียดให้น้อง

มีน้องตั้ง 3 คนแหนะ ที่มาดูเสื้อเราแล้วใส่ไม่ได้ เพราะเค้าตัวใหญ่เกินไป เสียใจอ่า เค้าอุตส่าห์หวังว่าเสื้อเราใหญ่มากแล้วน่าจะใส่ได้ แต่ก็ใส่ไม่ได้ เราไม่ได้บังคับเค้าเลยนะ บอกให้ลองเลย ถ้าใส่ไม่ได้พี่ไม่ตื๊อ

ทำไมคนกลุ่มน้อยต้องถูกมองข้ามอยู่เรื่อย ถ้าเราเป็นพวกเค้า เราจะเสียใจป่าววะ

การขายของแบบนี้ มองที่คนส่วนใหญ่ก่อนเสมอ

ถ้าคราวหน้าเราทำเสื้อขนาดมหึมา กับเสื้อตัวจิ่ว และเสื้อ "ลูกผม/ลูกเดี๊ยนติดจุฬาฯ"
มันจะมีคนซื้อมั้ย จะมีคนตัวใหญ่กะคนตัวเล็กเดินผ่านเราบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้ แล้วเราจะไปรู้ได้ไงว่าพวกผู้ใหญ่เค้าชอบเสื้อแบบนั้นกันรึเปล่า

คืนวันแรกที่ขายเสื้อ เรานั่งเปิดแฟ้มเก่าๆที่วาดรูปเล่นตอน ม.5-6 ดู

แล้วก็เจอสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง

เราเลยออกแบบเสื้อเอาไว้ อยากใส่เสื้อที่ไม่ใช่เสื้อ "ตลาด"
ไม่ต้องสนใจว่า คนส่วนใหญ่ จะชอบรึป่าว
เป็นเสื้อที่มีเรื่องราวของเราเองอยู่ในนั้น

มันออกมาเป็นแบบนี้

แม่เราฮามาก บอกว่าไอ้สัตว์ประหลาดตัวนี้ เหมือน ไอ้นั่น ฮ่าๆๆๆๆ จินตนาการบรรเจิดมาก แล้วแม่ก็ถามน้องเราว่ามันคือรูปอะไร น้องเราโคดใสซื่อเลย มันตอบว่า "ก็ไอตัวเนี้ยมันร้องไห้จะเอาดาว แต่ดาวแตก ดาวเนี่ยเป็นของเล่นของมันใช่มะ"

เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นตัวอะไร แต่อยากให้เป็น ตัวตุ่น แฮะ ไม่รู้ทำไม

ตุ่นน้อย

555

ตอนม.6 เราวาดไว้เป็นแอนิเมชั่นทำมือ แบบที่เขียนไว้ที่มุมสมุด พอพลิกเร็วๆมันจะเคลื่นไหว

ความจริงมันเป็นตัวตุ่นที่สร้างดวงดาวได้

น่ารักมั้ยล่ะ

แต่ช่วงนี้กำลังรู้สึก...สูญเสีย