[ออฟฟิศสตอรี่] #1 เด็กใหม่

posted on 23 Feb 2013 13:18 by ccchhhuuunnn directory Fiction

พี่เจ้อกับวรรณ #1 เด็กใหม่

 

พี่เจ้อ จริงๆ แล้วชื่อ โรเจอร์ แต่เขาชอบให้คนเรียกว่าพี่เจ้อ ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้เป็นคนเพ้อเจ้อ แต่เพราะชื่อนี้ทำให้เขารู้สึกติดดิน รู้สึกเป็นพวกเดียวกับพี่จ้อน พี่จ๊อด พี่จุ๋ม พี่แจ้ แต่ก็นั่นแหละ ถึงหน้าตาเขาจะติดดินใช้ได้...แต่เขาก็ไม่ได้ดูติดดินอยู่ดี ดูจากเสื้อผ้าที่เขาชอบใส่เป็นต้น เขาโปรดปรานของสีดำไม่ว่าจะเป็นวัสดุใดก็ตาม ฝ้าย ลินิน ใยสังเคราะห์ หนังแท้ หนังเทียม ยีนส์แท้ ยีนส์เทียม หรือผ้าตาข่าย หรืออะไรก็ใส่ได้หมด และจริงๆ เขาก็ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าผ้าฝ้ายกับผ้าลินินต่างกันยังไง และผ้าลินินเป็นใยสังเคราะห์รึเปล่า ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเขาชอบเสื้อผ้าสีดำ และที่ขาดไม่ได้ก็คือ ต้องมีเลื่อมสีทองปักประดับ

 

พี่เจ้อลูบผมทรงโมฮอค จ้องมองแขกผู้มาเยือน ขยับเสื้อกั๊ก(สีดำ - - แน่อยู่แล้ว) พอให้เลื่อมสีทองกระเพื่อมกระพราย จากนั้นก็ขยับหัวคิ้ว และเอ่ยด้วยเสียงที่ออกไปทางแหลม แต่ก็ดูหนักแน่นมั่นคงดี

 

“ว่าไง วรรณ เด็กใหม่เป็นไงบ้าง”

 

ผู้หญิงผมสั้นตาสวยตอบด้วยหน้าเฉยๆ และน้ำเสียงเฉยๆ พอๆ กับสีหน้า “ก็ดี”

 

พี่เจ้อหัวเราะอย่างรู้ทัน “อะไร น้อยไปม้าง... พวกข้างล่างเค้าเม้ากันจะตายอยู่แล้ว”

 

“เม้าว่า?”

 

“ไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อยซิ”

 

เธอยังคงมองหน้าเขาเฉยๆ “เล่าว่า?”

 

“เฮ้ย อย่างี้ดิ วรรณ ก็ตอนที่เธอเข้าไปคุยกับคุณสุไง... หรือตอนที่เธอไปเคลียร์กับพวกชั้น 9 น่ะ”

 

“ก็ไม่มีอะไร” วรรณทำหน้าเฉยๆ แต่คราวนี้พี่เจ้อเห็นความสะใจเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังหน้ากากของเธอ “เราก็แค่เอาหลักฐานไปยันกับเค้าเท่านั้นเอง ถูกผิดก็ว่ากันไปใช่มั้ย ยิ่งต่อหน้าลูกน้องด้วยแล้ว ไม่กล้าหือหรอก ส่วนพวกชั้น 9 น่ะเหรอ” วรรณหัวเราะหึๆ “ก็ เ ล ะ ไง”

               

“แล้วเด็กใหม่ทำอะไรพวกชั้น 9 บ้าง” พี่เจ้อถาม ประสานมือบนโต๊ะ คาดหวัง

               

วรรณดูไม่แน่ใจในอะไรบางอย่าง “เด็กคนนี้ บางทีก็เหมือนจะเดาได้ว่าเราอยากให้ทำอะไร หรือไม่อยากให้ทำอะไร”

               

พี่เจ้อเริ่มจะหมดความอดทน พยายามตื๊อให้เธอเล่าอะไรให้ฟังนี่ยากยังกะปอกเปลือกหัวหอม “แล้วเค้าทำไรมั่งล่ะ”

               

วรรณยักไหล่ ไม่ตอบ พี่เจ้อจินตนาการตัวเองเอากำปั้นทุบหัวตัวเอง ...โอ๊ย

               

“...เขาเหมือนจะเข้ากับเราได้ดีนะ คิดอะไรคล้ายๆ กัน” วรรณพูดต่อ พี่เจ้อรีบดึงสติตัวเองกลับมา “...แล้วก็มีคนหลายคนพูดให้เราฟัง เค้าบอกว่าเด็กคนนี้...เวลาเดิน...เขาเดินเหมือนเราเลย แล้วก็ทำหน้าเหมือนเราด้วย แต่เราไม่เคยเห็น เพราะปกติเราก็เดินนำหน้า เขาเดินตามหลัง ...เขาทำหน้าเหมือนเราจริงๆ เหรอ พี่เคยสังเกตมั้ย”

               

พี่เจ้อครุ่นคิด สีหน้าของวรรณเวลาเดินงั้นเหรอ วรรณเป็นคนเดินเร็ว และมีท่าทางมุ่งมั่นกับทุกสิ่งทุกอย่างตลอดเวลา แต่ดูสงบไม่ลุกลี้ลุกลน ถ้าใครประมาทเธออาจถึงตาย

               

เอ๊ะ แล้วเธอจะกังวลไปทำไมกัน ได้ลูกน้องเข้ากันได้ก็โชคดีแล้วไม่ใช่เหรอ

               

“ถ้ามีชายหนุ่มตัวดำ ตาตี่ ทำผมโมฮอค ใส่ชุดปักเลื่อมพราวไปทั้งตัวมาสมัครเป็นมือขวาของพี่ พี่จะอยากได้มั้ยล่ะ”

               

“อยากสิ” พี่เจ้อตอบอย่างงุนงง

 

ถึงคราววรรณจินตนาการตัวเองเอากำปั้นทุบหัวตัวเองบ้าง ...โอ๊ย พี่เจ้อ!

 

 

 

Wrote: FEB 2013

 

Comment

Comment:

Tweet

พี่คะ ถ้ารับคนแบบนั้นมาอีกคน คนในบริษัทแสบตาตายเลย

#1 By Raina_Amari on 2013-09-21 20:21