เขียนเรื่องเพศ

posted on 17 Mar 2013 19:01 by ccchhhuuunnn directory Idea

เขียนเรื่องเพศ 

 

1. หัว

บางครั้งเราต้องรับโทรศัพท์แทนหัวหน้า และแทนพี่คนอื่นที่ไม่อยู่โต๊ะ และระหว่างแอบศึกษา (=แอบฟัง) ว่าคนอื่นเค้าพูดจากันยังไง เราก็ได้ยินบางคน (อายุสามสิบอัพ) เค้าแทนตัวเองว่า…

 

‘ดิฉัน’

 

!!

 

บรื๋อออ...

 

มันเป็นคำที่เราไม่คิดจะใช้เลยในชีวิตนี้

 

ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ใช้ คือ สอบพูดหน้าห้องเรียน

 

เราไม่รู้ว่าเวลาผู้ชายถูกบังคับให้พูดว่า ‘กระผม’ เค้ารู้สึกยังไง แต่ ‘ผม’ คำเดียวมันก็ใช้ได้เกือบทุกโอกาสอยู่แล้วใช่มั้ย เราเลยถามตัวเองว่าแล้วผู้หญิงล่ะมีคำไหนที่ใช้ได้ครอบจักรวาลบ้าง เราไม่ชอบคำว่าดิฉันเลยจริงๆ

 

แต่เรานึกไม่ออกว่ะ!

 

สมัยเป็นนักเรียน นอกจากเรื่องพูดหน้าห้องแล้ว เราก็ไม่ได้สังเกตเลยนะเรื่องความยุ่งยากของคำแทนตัวเนี่ย เราเรียกตัวเองกับครูว่า ‘หนู’ และกับเพื่อน-รุ่นพี่-รุ่นน้อง ว่า ‘เรา’

 

แต่พอเข้ามหาลัย พอเรียกตัวเองว่า ‘เรา’ กับรุ่นพี่ รู้สึกเลยว่าทุกคนมองว่าแปลก เลยต้องเปลี่ยนมาเรียกตัวเองด้วยชื่อเล่นแทน แต่กับรุ่นน้องเราก็ยังพูดเหมือนเดิม จนมีคนทัก “ทำไมพี่เรียกตัวเองว่า ‘เรา’ อ่ะคับ”

 

เออ เพิ่งสังเกตเลย เพื่อนเราแทบทุกคนแทนตัวเองว่า ‘พี่’ กันหมด

 

แปลกจริงเหรอ

 

 

 

นอกจากเรื่องพูดแล้ว เรื่องเขียนเราก็เจอปัญหาเหมือนกัน

 

เราถนัดเขียนแบบที่มีคำแทนตัว และส่วนใหญ่ตัวละครที่เป็น ‘ผู้เล่า’ ของเราก็จะเป็นเพศหญิง เราเคยลองใช้คำว่า ‘ฉัน’ แล้วก็รู้สึกว่า หนึ่ง, มันดูเหมือนหนังสือแปล และสอง, มันดูโบราณ เหมือนคุณหญิงกีรติพูดกับนพพร: “ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน”

 

ยิ่งความเรียงยิ่งไม่ต้องพูดถึง เราไม่เคยเห็นสรรพนามอื่นเลยนอกจาก ‘ผม’ ...ง่า อาจจะเป็นเพราะเราบังเอิญหยิบแต่เล่มที่นักเขียนเป็นผู้ชาย อย่างปราบดา หยุ่น, วรพจน์ พันธุ์พงศ์, วินทร์ เลียววาริณ, และนิ้วกลม, และเสกสรร ประเสริฐกุล ซึ่งเราอ่านคนละเล่มสองเล่มสามเล่มเอง แต่สิ่งที่นักเขียนข้างบนนั้นมีเหมือนกันทุกคนก็คือ ทุกคนล้วนแทนตัวเองว่า ‘ผม’ ได้อย่างสะดวกปากจริงๆ

 

แล้วพอเราจะเขียนขึ้นมา...

 

เราคงไม่เรียกตัวเองว่าผมหรอกนะ 555

 

ลองดูตัวอย่างบล็อกใน Exteen... เจ้าของบล็อก ที่เป็นเพศหญิง รู้สึกจะมีสรรพนามกันหลากหลายมาก

เช่น ใช้ชื่อบล็อกเป็นชื่อตัว “น้องชุนก็เลยสงสัยว่า...”

หรือใช้ชื่อเล่นจริงๆ “แล้วกิ๊บก็เลยใส่ไข่ลงไปค่ะ คนให้เข้ากัน”

ไปจนถึงคำแปลกๆ เช่น “จขบ. ดองบล็อกไว้นานแล้ว โฮกกก...”

หรือ “ข้าพเจ้าคิดว่า...”

หรือ “ข้าน้อยก็เลยไปสอยมาน่ะสิ ฮุฮุ”

ฯลฯ

 

ไปจนถึงคำธรรมดาอย่าง ‘ฉัน’

 

และมีบางคนที่ใช้ ‘เรา’

 

แต่ถ้าลองถามว่าถ้าพูดในใจกับตัวเองนี่เรียกตัวเองว่าอะไร ... คือแหม ถ้าจะเขียนบล็อกแล้วเรียกตัวเองว่า ‘กู’ มันก็ไม่ควรนะ 5555 ก็เลยมาลงเอยที่ ‘เรา’ เนี่ยแหละ

 

จริงๆ แล้วเราชอบคำว่า ‘เรา’ มากเลยนะ (ในที่นี่คือ เรา ที่แปลว่า I ไม่ใช่แปลว่า We) มันเป็นคำที่ไม่มีเพศและไม่มีลำดับอาวุโส แล้วก็ดูเป็นธรรมชาติดี

 

แต่บางทีก็แอบรู้สึกเหมือนกันว่ามันมี ‘ชนชั้น’ อยู่เล็กๆ เหมือนกัน อธิบายไม่ถูกแฮะ...คือบางทีมันก็เหมือนจะดูน่าหมั่นไส้ เป็นผู้ดีมีการศึกษาหรืออะไรประมาณนั้น

 

ไม่รู้ว่ะ คงจะคิดไปเอง

 

แต่สุดท้ายก็คิดว่าบล็อกนี้คงให้เพื่อนที่รู้จักกันอ่านเป็นส่วนใหญ่ คำสรรพนามแทนตัวที่ใช้ก็ควรเป็นคำที่ปกติใช้กับเพื่อน

 

เราก็เลยเลือกใช้คำว่า ‘เรา’

 

 

2. ท้าย 

คำสรรพนามและคำลงท้าย มันมี ‘น้ำเสียง’ ติดมาด้วย โดยเฉพาะเวลาเขียนเปล่าๆ ไม่ได้เขียนอธิบายว่าพูดอย่างไร

 

ซึ่งเราไม่รู้ว่าคำว่า ‘ครับ’ มีอะไรติดตัวมาบ้าง

แต่ที่แน่ๆ คือคำว่า ‘ค่ะ’ มี

 

เช่น

 

“ไม่ใช่ค่ะ”

 

เวลาอ่านในใจ คำพูดนี้ดูเด็ดขาดเป็นบ้า และดูเหมือนจะมีเครื่องหมายตกใจต่อท้าย หรือไม่งั้นเราก็จะทำเสียงแบบนางร้ายในละคร เป็นเสียงพูดแบบดังๆ สะบัดๆ “ไม่ใช่ค่ะ”

 

พอสังเกตตัวเองเวลาพูด เราว่าตัวเองพูดเสียงคล้ายๆ “ไม่ใช่ขะ” มากกว่า ซึ่งไม่มีใครเค้าเขียนกัน 5555

 

แต่ถ้าเป็น “ไม่ใช่ค่า”

 

มันก็จะดูมึนๆ เหมือนลากเสียง

 

แล้วจะให้ตัวละครพูดว่าไม่ใช่ค่ะ ด้วยน้ำเสียงปกติไม่ดัดจริตได้ไหม ก็ต้องได้ แต่ก็ต้องบรรยายไว้ด้วย จริงมะ

 

โอ๊ย งง 555

 

 

3. นำหน้า 

ที่ทำงานเราค่อนข้างจะเป็นองค์กรนานาชาติ แม้แต่เอกสารภายในก็เป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด และเราค้นพบสิ่งที่น่าสนใจคือ ‘คำนำหน้าชื่อ’

 

ถ้าเป็นผู้ชายเค้าใช้ Mr.

ถ้าเป็นผู้หญิงเค้าใช้ Ms. หมดเลย มันเป็นคำรวมระหว่าง Mrs. กับ Miss

 

เจ๋งนะ ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าสาวนางไหนมีสามีรึยัง 555

 

อย่างเวลาส่งอีเมลหาคนต่างประเทศ เราก็จะลงท้ายเป็นชื่อเรา แล้วต้องวงเล็บว่าเป็น Mr. หรือ Ms. เพื่อที่เค้าจะได้ตอบกลับมาเป็น Dear sir, หรือ Dear Madam, ได้ถูก เค้าไม่รู้หรอกว่าชื่อคนไทย ชื่อไหนเป็นของเพศไหน

 

ยกเว้นพี่คนที่ภาคภูมิใจในการแต่งงานของตน เค้าก็จะวงเล็บของเค้าว่า Mrs. ไปเลย (:

 

ทีนี้เห็นภาษาไทยกำลังถกเถียงกันมากเรื่อง “นาง VS นางสาว” และยังไม่นับเพื่อนที่มีความกังวลเรื่อง “นาย VS นางสาว” ด้วยนะ

 

ภาษาไทยวันละคำวันนี้ จึงขอเสนอคำว่า “คุณ”

 

ไม่รู้ดิ คืออยู่ดีๆ ก็แวบเข้ามาในหัว เออ ถ้าเรายกเลิกไอ้คำนำหน้าชื่อนี่ไปให้หมดเลยดีไหม เป็นคุณให้หมดเลย ไม่มีเพศ ไม่มีสถานะ แล้วก็ไม่ใช่คำใหม่ด้วย ง่ายดี 555 เหมือนตอนเราเข้ามหาลัย เราเห็นเพื่อนเขียนชื่อในชีทของตัวเองว่า น.ส. XXXXX เราก็แบบ “เฮ้ย นางสาวด้วย ตลกดีหวะอิอิอิ” ซึ่งความรู้สึกนี้เกิดขึ้นจากตอนที่โรงเรียน คือทุกคนเขียนชื่อสมุดหนังสือแบบเขียนแต่ชื่อไปเลย เวลาครูเช็คชื่อนักเรียนก็เรียกแต่ชื่อ ไม่เคยเรียกนางสาว ก็จะเรียกทำไม ทุกคนมันนางสาวหมดนี่หว่า เราก็เลยไม่ชินเวลาต้องบอกว่าตัวเองเป็นนางสาว (เอาตัวเองเป็นเกณฑ์)

 

ข้อสนับสนุน

  1. เอกสารภาษาไทยที่ที่ทำงาน - ที่ไม่เป็นทางการมาก - เค้าเขียนทุกคนว่า คุณ หมดเลย ยกเว้นพวกท่านที่เป็นศาสตราจารย์ดอกเตอร์
  2. ตอนเรียนภาษาญี่ปุ่น (มินนะ เล่ม1) เซนเซเค้าเรียกทุกคนว่า ‘XXXXXซัง’ หมดเลย ไม่ว่าหญิงหรือชาย มันก็ดูง่ายดี
  3. เราเป็นคนประสานงานคอร์สวิชาภาษาไทยให้ที่ทำงานด้วย แล้วในแบบเรียนภาษาไทยเค้าเช็คชื่อนักเรียนเค้าก็เรียก ‘คุณXXXXX’

 

ถ้าต้องใช้จริง

  1. ‘คุณ’ มันมีนัยยะของการยกย่องด้วยใช่มะ แล้วทีนี้เวลาเขียนชื่อตัวเองมันก็จะดูหยึยๆ นิดนึง สมมุติเราเขียนชื่อตัวเองในเอกสารราชการ เราก็จะต้องเรียกตัวเองว่า คุณXXXXX เหมือนยกย่องตัวเองแฮะ หรืออย่างนายกของเรา เวลาขึ้นปราศรัย ก็ต้องพูดว่า “สวัสดีค่ะ ดิฉันคุณยิ่งลักษณ์ ชินวัตร” 5555555555555+
  2. วิธีแก้อาจจะเป็นว่า ให้ในเอกสารทั้งหมดไม่ต้องกรอกคำนำหน้าชื่อเลยก็ได้ (ว่าไปนั่น)
  3. เออ แล้วพวกข่าวหนังสือพิมพ์ทำไงอ่ะ เราคุ้นหูกับการใช้นาย นาง นางสาว จากหนังสือพิมพ์มากเลยนะ เช่น พบร่างของนายXXXXX ไม่ทราบนามสกุล อายุ 23 ปี...

 

ก็แค่คิดเล่นๆ หนะนะ (แต่ยาวมาก)

 

แต่ถึงภาษาไทยวันละคำสองคำวันนี้เสนอคำว่า “เรา” และ “คุณ”

ในอนาคต เราอาจจะต้องหัดใช้คำว่า “ดิฉัน” ก็ได้หวะ -*- 

 

(โอ๊ะ หรือว่าจะได้ใช้ “นาง” ด้วย

55555555)

 

 

Comment

Comment:

Tweet

เมื่อก่อนเคยคิดๆ เหมือนกันค่ะ เรื่องคำต่างๆ พวกนี้ แต่พอทำงานกับต่างชาติเยอะๆ แล้วก็ไม่ค่อยคิดมากแ้ล้วค่ะ บางคนไม่เคยเจอกันจะเหมาเรียกเราเป็น Mr. หมดเลย ก็ไม่ว่ากัน
 
เมื่อก่อนเคอะเขินกับคำว่า ดิฉัน เหมือนกัน แต่เดี๋ยวนี้คล่องปากมากๆ โดยเฉพาะเวลาจะเฉ่งคนอื่น ฮ่าๆๆ confused smile

#11 By แอ้ on 2013-03-31 18:55

 โดยทั่วไปเลย เราจะชอบใช้เราเนี่ยแหละค่ะ
มันดูเป็นตัวเราเองมากสุด ถ้าเพื่อนกันก็แทนตัวว่า เค้าหรืออะไรแบบนี้อ่ะแหละ ฮ่าๆ
sad smile  จริงๆมันก็พูดยกนะคะ แต่ตอนใช้ในชีวิต เราเองก็พยายามให้มันถูกกาลเทศะมากสุดอ่ะค่ะ แม้บางทีกระดากปากอยู่มั่ง เหมือนดิฉันอ่ะค่ะ ถ้าไม่จำเป็นจริงน้อยมากเราจะใช้ 555555

#10 By medsray on 2013-03-23 23:05

ป.ล. ดิฉันยังไม่สามสิบนะคะ question
นี่เป็นเอนทรีที่น่าสนใจมากเลยนะคะ อ่านไปแล้วก็เจอคำอุทานว่า "ตายละ" "ตายละ" ผุดขึ้นมาในหัวเรื่อยๆ เลย

ยังไงดีล่ะ ดิฉันออกจะใช้คำสรรพนามไม่ค่อยเหมือนคนอื่นเท่าไหร่ ถือว่าหลากหลายมากพอสมควรเลยละค่ะ คือใช้ "ดิฉัน" ในงานเขียน (เช่นในบลอกของดิฉันที่คุณแวะไปอ่าน ต้องขอบคุณมากๆ เลยนะคะ big smile) และเมื่อพูดคุยกับคนอื่นดิฉันมักจะใส่ "คุณ" นำหน้าคนคนนั้นไปด้วย ในการใช้ภาษาเขียนดิฉันใช้ "คุณ" แน่นอน แต่ในภาษาพูดก็ใช้บ้างเหมือนกัน เว้นแต่จะเป็นคำเรียกอาชีพก็ต่างออกไป

ในกลุ่มเพื่อน ดิฉันก็ออกจะมีความหลากหลายของสรรพนามไม่ค่อยเหมือนคนอื่น เพราะใช้ "เรา"  น้อย และใช้กับเพื่อนที่ไม่สนิทมากนัก 

กับเพื่อนที่สนิทมากดิฉันเรียก "ชื่อจริง" ค่ะ หรือใช้สรรพนามว่า "คุณ" อีก (แปลกไหม มีใครใช้กันหรือเปล่า sad smile) ซึ่งก็ขัดกับหลักความสนิทสนมในการเรียกเยอะมากทีเดียว อย่างไรก็ตาม ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ของแต่ละคนนะคะ

คำว่า "ฉัน"  ดิฉันก็ใช้ แต่ไม่ใช้ในภาษาพูด ใช้ในภาษาเขียนเช่นในเฟซบุ๊คตัวเอง เพราะเห็นว่าลำลองกว่า "ดิฉัน" และดูส่วนตัวกว่า "เรา" ค่ะ

ส่วนคำว่า "หนู" "พี่" หรือ "ชื่อเล่น" ก็ใช้เหมือนกัน ตามแต่รูปแบบความสัมพันธ์ของคนที่คุยด้วย

นี่อาจจะเป็นคอมเม้นท์ที่ยาวทีเดียว ขอโทษนะคะ (จู่ๆ ก็เข้ามาเม้นเสียยาว)  แต่ชอบประเด็นนี้มากค่ะ เคยคิดมาตลอดเหมือนกันว่าผู้ชายช่างสะดวกเหลือเกินที่ใช้ "ผม" คำเดียวก็ครอบจักรวาล

แต่คิดอีกทีความหลากหลายของสรรพนามสำหรับผู้หญิงก็ดีไปอีกแบบ เพราะทำให้เกิดประเด็นข้อสังเกตตามมา อย่างเช่นในเอนทรีนี้ไงคะ surprised smile
ใช้เรามาโดยตลอดเลยค่ะsad smile
(ยกเว้นบางกรณีเช่นกับครู หรือพวกผู้ใหญ่)
ถ้าไม่ได้สอบพูดก็ไม่กล้าใช้คำว่าดิฉันหรอกค่ะsad smile
(สอบพูดยังหลีกเลี่ยงเลย เว้นแต่อ.เล่นบังคับบท)
คำว่าคุณก็ดูดีนะคะ ใช้ๆไปอาจจะชินก็ได้ค่ะbig smile
Hot! Hot!

#7 By R-Tech on 2013-03-22 11:33

เราก็เป็นอีกคนที่ชอบใช้"เรา"ค่ะ
ไม่ว่าจะเป็นพี่หรือน้องก็เรียกแทนตัวเองว่าเรา
เห็นด้วยว่ามันดูไม่แบ่งชนชั้นดี 55555
 
แต่ยังไงก็แล้วแต่คนจริงๆเนอะ :)

#6 By God knows on 2013-03-19 18:40

โอ่ยย ตอนนี้ในเฟส ใช้คำว่า ผม กับ คุณ ว่ะ ไปหนักกว่าป่ะ ฮ่าๆๆๆ
ส่วนที่ทำงาน เราใช้คำว่า หนู ค่ะ คะ แค่นั้นเองอะ
ดิฉัน ทางการไปนะ ใช้ล่าสุดตอนไหนจำไม่ได้แล้ว
หน้าห้องเรียนละมั้ง 5555   
แต่ถ้าที่ทำงานต้องใช้ ก็ต้องใช้นะนุชชี่ ฮ่าๆๆ

#5 By maymijay (103.7.57.18|172.168.1.141, 124.121.246.93) on 2013-03-18 22:33

เรา ใช้ เราอะ
ตะกี้คุยกับเด็กที่เพิ่งรู้จักกัน ก็พูดเรา
แล้วเค้าก็ขอเบอร์
555555555555555555555555555
แต่ชั้นคิดว่าเค้าเป็นตุ๊ด
สังเกตได้ว่าตะกี้พูดว่า ชั้น
คอมเม้นไม่ได้มีประโยชน์เล้ย         

#4 By ก้อย (103.7.57.18|124.121.98.9) on 2013-03-18 22:17

ดิฉันเป็นอะไรที่ทางการและไม่ชินปากาอย่างรุนแรง
แต่เรื่องใช้แทนตัวเองนี่มันก็แล้วแต่คนจริงๆ นะ เพราะบางคนก็บอกว่า "หนู" ดูน่ารักดี บางคนก็บอกว่าเรียกตัวเองด้วยชื่อเล่นมันประหลาด อันนี้แล้วแต่ความเคยชินแหละ หนอนน้อยว่าอย่างนั้นนะbig smile Hot! Hot!

#3 By NhonNhoi on 2013-03-18 11:37

เราก็ชอบเรียกแทนตัวเราเองว่า เรา
Hot! Hot! )
ที่ลาว คำว่า เรา แปลว่า เค้า
เช่นในร้านอาหารกำลังเช็คบิล
ถ้าพูดว่า "เราจ่ายเอง" หมายความว่า
ผู้พูดตั้งใจจะบอกว่าไม่จ่าย ให้คนอื่นจ่าย
sad smile sad smile sad smile

#2 By Nirankas on 2013-03-18 09:02

เรียกตัวเองด้วยชื่อก็โอเคนะนุช
หัวหน้าพี่อายุ 50 กว่าๆ เวลาคุยกับคนอายุเท่าๆกันเขาก็แทนตัวเองด้วยชื่อ พี่ฟังๆ ก็ไม่รู้สึกแปลกนะ :)

#1 By Ai Hua (103.7.57.18|110.168.139.45) on 2013-03-17 19:34